Sommigen van ons vinden in oosterse tuinen een vorm van meditatie, anderen vinden ontspanning in de rustgevende tuin en weer anderen beleven vooral veel kijkplezier aan de unieke toepassingen van beplanting (de prachtige snoei en vormtechnieken), water, stenen en andere tuinelementen.

Een echte "Japanse tuin" is moeilijk te verwezenlijken. Het tot in detail werken met de symboliek en dogmatische regels van Japanse tuinen is voor ons westerlingen zeer ingewikkeld. Wij spreken in onze tuin liever over een "tuin in oosterse sfeer"

Men onderscheidt met name 3 soorten Japanse tuinen:

*De landschapstuin of tsukiyama

*De "droge" tuin of karesansui (zen tuin)

*De theetuin of chaniwa (cha=thee  niwa=tuin)

Onze tuin is met name gebaseerd op de principes van de theetuin.

De theetuin bestaat in principe uit het pad dat naar het eenvoudige theehuis leidt. Zo ook bij ons.

Het is de bedoeling dat de gast al wandelend naar het theehuis, met zijn gedachten het dagelijks leven achter zich kan laten. Door een paar bochten in het paadje te maken en de beplanting te variëren loopt men van het ene fraaie tafereeltje in het andere en aldus kan men zijn geest leeg maken waardoor men klaar is voor de theeceremonie. De tuin straalt rust uit, mede ook door de gekozen beplanting.

Langs het pad staat een stenen lantaarn, en bij het eenvoudige theehuisje staat een tsukubai of waterbassin, waar men de handen en de mond kan reinigen voordat men deelneemt aan de ceremonie.

Bij de tsukubai ligt dan in het voorjaar een  roze cameliabloem ter verwelkoming van de gasten.

De tsukubai staat laag opgesteld, zodat de mens moet buigen om het ritueel te kunnen volbrengen. Dit alles om de mens' nederigheigheid te beklemtonen